บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 6

สิ่งที่ได้รับจากการเรียนรู้

ความงามของภาษา หมายถึง ความสละสลวยไพเราะของภาษาอันเนื่องมาจากการใช้ ศิลปะการประพันธ์และโวหารภาพพจน์

  โวหาร   หมายถึง  กลวิธีในการใช้ภาษาด้วยการเลือกถ้อยคำมาเรียบเรียงในการเขียนเรื่องราวต่างๆหรือพูดให้มีความสละสลวย เหมาะสม ชัดเจน

  ประเภทโวหาร 

1.บรรยายโวหาร บอกเล่าเรื่องราวอย่างแจ่มแจ้ง ไม่มุ่งเน้นเห็นภาพ

2.พรรณาโวหาร บรรยายเรื่องราวละเอียด โดยแทรกอารมณ์ และภาพพจน์ให้คล้อยตาม มุ่งเน้นเห็นภาพ  มากกว่าเห็นเรื่องราว

3.เทศนาโวหาร กระบวนการเขียนแบบแนะนำสั่งสอน

4.อุปมาโวหาร เป็นการเปรียบเทียบ

5.สาธกโวหาร ยกตัวอย่างประกอบเพื่อให้ชัดเจน

  ภาพพจน์  หมายถึง ถ้อยคำที่เรียบเรียงเป็นสำนวนที่ไม่กล่าวตรงไปตรงมา แต่ทำให้เกิดภาพและถ่ายทอดอารมณ์อย่างกว้างขว้าง

  ประเภทภาพพจน์ 

1.อุปมา คือการเปรียบเหมือน

2.อุปลักษณ์ คือ การเปรียบเป็น

3.อภิพจน์ คือการกล่าวเกินจริง

4.อวพจน์ คือ กล่าวน้อยกว่าความเป็นจริง

5.สัญลักษณ์ คือ การเรียกสิ่งหนึ่งแทนสิ่งหนึ่ง

6.นามนัย คือ คล้ายๆกับสัญลักษณ์แต่ต่างกันตรงที่เอาลักษณะบางส่วนของสิ่งนั้นมากล่าวให้ หมายถึงส่วนทั้งหมด

7.สัทพจน์ คือ คำเลียนเสียงธรรมชาติ

 8.บุคลาธิษฐานหรือบุคคลวัต คือ สิ่งไม่มีชีวิตเลียนแบบการกระทำของคน

9.ปฏิพจน์หรือปฏิภาคพจน์ คือ คำขัดแย้งกันนำมาเข้าคู่กันได้อย่างกลมกลืน

ความรู้ใหม่ที่ได้รับ

       คำว่า ภาพพจน์คือ คำที่ก่อให้เกิดภาพขึ้นมา อย่างภาพพจน์ในเรื่องของสัญลักษณ์ สัญลักษณ์หงส์ในประเทศจีนหงส์คือผู้หญิง แต่สัญลักษณ์หงส์ในประเทศไทยคือคนชนชั้นสูง

ข้อเสนอแนะ

      วันนี้เรียนสนุกมากค่ะ มีการยกตัวอย่างแบบใกล้ตัว และสิ่งที่คุ้นหู ทำให้เราสามารถเข้าใจความความได้ง่ายขึ้น

 

นางสาวขวัญจิรา  หอมหวล  รหัส 55113400209 ตอนเรียน D1